Anne, cocuk sevgisinin doruk noktalarina sahne oluyo su siralar bizim ev..


Abim ,evlenio annemin deyisiyle'ahh ahh gidiyor cocuk gidiyor'...degisik bi psikoloji asla aklima sigmiyor.Zaten cok yogun bi duygu ,agir,siddetli.Araya girdigin an her an sen de kimvurduya gidebilirsin ki gidiyorum cogu kez ve her defasinda yeniden ogreniyorum -asla ve asla anne cocuk arasina girmemelisin-...


Evlilik gununu dusunemiyorum bile acizlesiyorbeynim bu noktada,zira annemin nasil bi ruh haliyle oglunu kapidan ugurluyacagini canlandiramiyorum gozumde...


Yeni bi hayat ,yeni bi sayfa ,duzen degismesi,yuz degismesi,ses degismesi,aliskanlik degismesi ve daha bicoklari bekliyor sanirim abimi ki ancak disaridan hissedebiliyorum zor ve hatta fazlasiyla korkutucu bi durum benim icin bu...


Yalniz kendisine soylemek isterim ki buradan hani giderayak -yahu bizim bu Tolga bu var ya buuuuuu....- seklinde cumleler kurabilme gucum ,kudretim ve fazlasiyla kozlarim elimdeyken hadi seni sevdigimden yapmicam bunu,gerek yok evlenicek adam rezil etmeyelim...


Su kisacik yaziyi yazarken bile bu isleme nasil vakit ayirdigim konusunda tereddutlerim var , ben mi yaziyorum noluo farkinda degilim hizli bi bisiii akio icinde yuzuyoruz e hadi bakalim...