Aslinda dusunuyorum,yani insanar zorlar.Karmasiklar,karmasik kilmak icin kendimizi butun bu yaptiklarimiz.
Ama bayagiliga kacmadan ,basitlik de nekadar iyi halbuki.
Mesela ben sana bakinca ole oluo iste,sen bakiosun,aslina -bi nokta -olan seyi buyutusumu seyreiosun ve sonra anlatiosun tekrar o bi nokta gel bir de burdan bakalim die.
Delige uzaniyorum,ben de goruyorum sen boyle soyleyince o noktayi.Elimle yavasca kapativeriyorum sonra deligi ,ozaman o nokta orda kalsin die,ne isi var ki aramizda...
Bu kadar basit.
...
Ve sen o suratini astiginda ben getiriyorum kosakosa durbunumu,bak diyorum bak bi icine;bak da gor nasil da kucultmussun sen o mutlu anlari ,aslinda busbuyukmuski ,egiliosun busefer sen,ama benden dikkatli ,sacini bozmadan mesela,sonra evet diosun buyuk mutluluklarim var benim skmicam kendimi ve iste ozaman yavasca birakiveriyorum ben de durbunu.sen elimi tutuosun ben senin elini ,uzaniyrum acaba ceksem mi bunu die makinaya,-tut elimi -sadece der gibi bakiosun bana -tut korkma bu an sonlanmicak ani haline donusturmeye gerek yok ki-der gibi,sonra elin yumusuo benim elimle.bi oyun hamuru gibi -tek,yek -sekil aliolar..
Bu kadar basit...
Bu kadar basit...