Matruskalar gibiyiz.
Ben annemin icindeyim,annem ananemin icinde.
Iste boyle olunca icice gecmis oluyorsunuz ve butun baglarinizla hissediosunuz o zinciri.
...
Zahmetli bir yasam,o zahmetli yasamin ellere ve yuze biraktigi o cizgiler,cizgilerden dua icin acildiginda ariniveren gencecik olan dupduru olan o eller,simsIki tuttu benim ellerimi.
Kucukken de tutardi ananem ellerimi,mesela carsiya giderken,yada bayramda -buketim- derken ama bu baskaydi,bu degisik bir el tutustu;cunku eller konusuyordu.Dili sadeydi ama konusyordu,'gitme 'diyordu,'ben neolucam 'diyordu,'korkuyorum' diyordu.
...
El birakilinca benim de icim urperdi,daha kac kez boyle elim siKI tutulucak ve daha kac kez bu sekilde dilleri olucak ellerin dedim.Saydim kendiliksizce,daha urperdim.
Kaybetme korkusu cok sevmekten gelir,sevdigin insan sayisinin fazlaligi korkuyu arttirir.
0 yorum:
Yorum Gönder